Verteltheater over… baggeren. Dat moet wel een baggervoorstelling worden. En daar werk ik momenteel hard aan, in opdracht van de Stichting WOW-keet, verbonden met het Nationaal Baggermuseum in Sliedrecht. Het persoonlijke verhaal van Marie, een stuk koloniale geschiedenis en de hoogst actuele context van de winning van tin – dat zijn de ingrediënten.
Karimata
Centraal in deze voorstelling voor leerlingen en studenten staat de tinbaggermolen Karimata, een drijvende fabriek waarvan een model in het Baggermuseum te bewonderen is. Als tienjarig meisje vertrok Marie Boogaard (nu 96) in 1938 met haar ouders en zus naar Nederlands-Indië, omdat haar vader, een rasechte Sliedrechtse baggeraar, met de Karimata tin moest gaan winnen op het eiland Billiton (nu Belitung).
Het wordt een historisch verhaal over de internationale expansie van de baggerindustrie en over kolonialisme en oorlog, maar ook een actueel verhaal over de schaduwzijden van tinwinning voor onze smartphones en laptops.
Stoere mannen en vrouwen
Zo vat ik het samen in de eerste versie van het script: “Dit is een verhaal over stoere mannen uit Sliedrecht, hun stoere vrouwen en kinderen, hun machtige machines waarmee ze de wereld over trekken, nog steeds, om te baggeren, grondstoffen te winnen, nieuw land te maken. Over bedrijven hier in de buurt die die machtige machines maakten en maken. Over bazen en knechten. Over winsten en armoede. Over winnaars en verliezers. Én het is een verhaal over jouw smartphone. Over wat er zoal voor nodig is om die te maken. Over de vraag of dat ook anders, beter zou kunnen…”