Genetische loterij
Dag voelt “de vervoering die je hebt voor je je baan opzegt” als hij Martin van repliek dient: “denk je nou echt dat we het léuk vinden om over je splinternieuwe huis van een miljoen dollar te horen terwijl wij ons ternauwernood kunnen veroorloven om een diepvriessandwich te eten in onze gore kleine schoenendozen en we tegen de dértig lopen? Een huis, zou ik eraan kunnen toevoegen, dat je in een genetische loterij hebt gewonnen, louter en alleen vanwege het feit dat je op het juiste tijdstip in de geschiedenis bent geboren?”
Moet je ons nou zien
Het voelt nogal ongemakkelijk dat de jongeren van Gen Z ruim dertig jaar later dezelfde tirade tegen generatie X zouden kunnen afsteken… En zichzelf dezelfde vragen zouden kunnen stellen die Dag aan zijn eigen generatie stelt: “Je gaat je toch echt afvragen waarom we nog de moeite nemen om ’s morgens óp te staan. Ik bedoel, echt waar: waarom werken we? Alleen om meer spullen te kopen? Dat is gewoon niet genoeg. Moet je ons nou zien, met ons allen.”
Moet je ons nou zien, 35 jaar na het verschijnen van Generatie X. Meer geld, meer spullen - hebben we nog steeds geen beter verhaal?
Mijn generatie is het thema van deze Boekenweek. Een mooie gelegenheid om het boek van mijn generatie (*1966) weer eens te lezen: Generatie X van Douglas Coupland uit 1991. De Canadese auteur noemde het ‘vertellingen voor een versnelde cultuur’ over drie Generatie X’ers die hun doelloze, met tegenzin volgehouden banen hebben opgezegd en zich hebben teruggetrokken in de Californische woestijn.
Kistkalfhok
Eén van hen, Dag, vertelt hoe een tirade tegen zijn baas Martin hem zijn baan bij een reclamebureau heeft gekost. In zijn "kistkalfhok" verrichtte hij er “achter een sperma-afbrekend beeldscherm abstracte werkzaamheden die indirect de Derde Wereld knechtten”.
Martin, een yup (“zoals de meeste verbitterde ex-hippies”), beklaagt zich over Dags generatie. “Geen één werkplek is ooit goed genoeg. En jullie zeuren en zaniken dat jullie werk zo oncreatief is en dat jullie helemaal niet vooruitkomen, en als we jullie dan ten slotte promotie geven taaien jullie af en gaan jullie druiven plukken in Queensland of iets van die kul.”
Genetische loterij
Dag voelt “de vervoering die je hebt voor je je baan opzegt” als hij Martin van repliek dient: “denk je nou echt dat we het léuk vinden om over je splinternieuwe huis van een miljoen dollar te horen terwijl wij ons ternauwernood kunnen veroorloven om een diepvriessandwich te eten in onze gore kleine schoenendozen en we tegen de dértig lopen? Een huis, zou ik eraan kunnen toevoegen, dat je in een genetische loterij hebt gewonnen, louter en alleen vanwege het feit dat je op het juiste tijdstip in de geschiedenis bent geboren?”
Moet je ons nou zien
Het voelt nogal ongemakkelijk dat de jongeren van Gen Z ruim dertig jaar later dezelfde tirade tegen generatie X zouden kunnen afsteken… En zichzelf dezelfde vragen zouden kunnen stellen die Dag aan zijn eigen generatie stelt: “Je gaat je toch echt afvragen waarom we nog de moeite nemen om ’s morgens óp te staan. Ik bedoel, echt waar: waarom werken we? Alleen om meer spullen te kopen? Dat is gewoon niet genoeg. Moet je ons nou zien, met ons allen.”
Moet je ons nou zien, 35 jaar na het verschijnen van Generatie X. Meer geld, meer spullen - hebben we nog steeds geen beter verhaal?
Genetische loterij
Dag voelt “de vervoering die je hebt voor je je baan opzegt” als hij Martin van repliek dient: “denk je nou echt dat we het léuk vinden om over je splinternieuwe huis van een miljoen dollar te horen terwijl wij ons ternauwernood kunnen veroorloven om een diepvriessandwich te eten in onze gore kleine schoenendozen en we tegen de dértig lopen? Een huis, zou ik eraan kunnen toevoegen, dat je in een genetische loterij hebt gewonnen, louter en alleen vanwege het feit dat je op het juiste tijdstip in de geschiedenis bent geboren?”
Moet je ons nou zien
Het voelt nogal ongemakkelijk dat de jongeren van Gen Z ruim dertig jaar later dezelfde tirade tegen generatie X zouden kunnen afsteken… En zichzelf dezelfde vragen zouden kunnen stellen die Dag aan zijn eigen generatie stelt: “Je gaat je toch echt afvragen waarom we nog de moeite nemen om ’s morgens óp te staan. Ik bedoel, echt waar: waarom werken we? Alleen om meer spullen te kopen? Dat is gewoon niet genoeg. Moet je ons nou zien, met ons allen.”
Moet je ons nou zien, 35 jaar na het verschijnen van Generatie X. Meer geld, meer spullen - hebben we nog steeds geen beter verhaal?