Verteltheater over... baggeren. Onder de titel Baggermeisje heb ik een 'baggervoorstelling' gemaakt, in opdracht van de Stichting WOW-keet, verbonden met het Nationaal Baggermuseum in Sliedrecht. Het persoonlijke verhaal van Marie, een stuk koloniale geschiedenis en de hoogst actuele context van de winning van tin - dat zijn de ingrediënten.
Karimata
Centraal in deze voorstelling voor leerlingen en studenten staat de tinbaggermolen Karimata, een drijvende fabriek waarvan een model in het Baggermuseum te bewonderen is. Als tienjarig meisje vertrok Marie Boogaard (nu 97) in 1938 met haar ouders en zus naar Nederlands-Indië, omdat haar vader, een rasechte Sliedrechtse baggeraar, met de Karimata tin moest gaan winnen op het eiland Billiton (nu Belitung).
Het is behalve een persoonlijke geschiedenis ook een historisch verhaal geworden over de internationale expansie van de baggerindustrie en over kolonialisme en oorlog, én een actueel verhaal over de schaduwzijden van tinwinning voor onze smartphones en laptops.
Stoere mannen en vrouwen
Zo begint het: "Grote kans dat er in je smartphone tin zit dat uit Indonesië komt. Dat heeft alles te maken met dit dorp aan de Merwede. Sliedrecht is een dorp van baggeraars. Van stoere mannen die sloten en rivieren uitdiepen (...) Maar baggeraars doen nog veel meer: kanalen graven, gaten in een dijk helpen dichtmaken, nieuw land opspuiten en… grondstoffen uit de grond halen. (...) Niet alleen in Nederland, maar over heel de wereld. In Indonesië bijvoorbeeld – daar haalden mannen uit Sliedrecht al meer dan honderd jaar geleden tin uit de bodem."
De voorstelling is geregeld te zien in de
WOW-keet en het
Baggermuseum.
